Vooraf werd er gevreesd voor waterballet in de Hel. In het noorden van Frankrijk regende het de dagen voor Parijs-Roubaix behoorlijk en ook de voorspelling voor zondag beloofde weinig goeds. Toch gingen ruim tweehonderd renners met goede moed van start. De regen kende een paar keer een opleving maar over het algemeen werden de grijze wolken verdreven door een flauw zonnetje. En in dat flauwe zonnetje maakte Tom Boonen het formidabel af. De concurrentie deed ook bijzonder weinig om het hem echt moeilijk te maken.


Het trio dat uiteindelijk sprintte om de overwinning kwam voort uit een eerdere kopgroep waar haast alle grote namen in te vinden waren. Enkel Peter van Petegem kon als grote afwezige gezien worden maar de renner uit Brakel kon door zijn tuimelperte een goede reden aanvoeren. De groep met favorieten kwam op zo’n tachtig kilometer van de aankomst tot stand door beulswerk van Boonens ploegmaat Pozzato. Slechts een paar renners konden volgen. Na goed samenwerken geraakte de groep met Boonen al snel bij de vroege vluchters die nog immer op kop reden. Nog wat tegenstribbelen, harken en proberen aan te haken maar de dappere strijders van het eerste uur moesten al snel laten gaan. Thijs, Brard en Coyot konden uiteindelijk nog redelijk goed meekomen in de finale wat zij bekroonden met een mooie klassering.
Dit alles speelde zich af in betrekkelijke rust achter de koplopers. Daar kende ook een befaamd renner zijn zwanenzang. Andrea Tafi, bijna veertiger, had nog een keer willen schitteren in zíjn Parijs-Roubaix maar verder dan zijn speciale shirt met kasseienprint en zeven fietsen langs het parcours kwam hij niet. De Toscaan was niet bij machte de tempoversnelling van Pozzato te volgen en kwam nooit meer voorin de wedstrijd.
Door pech werd de kopgroep uitgedund tot vier man. Voornaamste slachtoffers waren Cancellara, Van Bon en Michaelsen. Alledrie leken ze gezegend met zeer goede benen maar de Hel kende geen mededogen. Backstedt moest later ook de leiders laten gaan. Nadat hij als een gek had geprobeerd zijn tegenstanders los te rijden moest hij even daarna zijn inspanning bekopen met het verliezen van contact met de kopgroep.
Na het passeren van alle kasseistroken reden de drie gedwee naar de aankomst. Iets wat vooral Flecha en Hincapie aangerekend mocht worden. Wellicht waren zij niet meer in staat te demarreren maar op deze manier werd het Boonen bijzonder makkelijk gemaakt. In de sprint rekende de man uit Balen koel met zijn medevluchters af. Hincapie harkte zich naar plaats twee, Flecha moest zich tevreden tonen met een derde stek.
Opnieuw een grootse prestatie van de nog maar 24-jarige Boonen. Nu al heeft hij zich verheven tot keizer van het wielrennen. Met deze vorm is hij de komende jaren ongenaakbaar in klassiekers als deze. Met de juiste instelling kan de renner van Quickstep nog vele malen historie schrijven, iets waar hij alvast mee begonnen is.